Mieszkanie w bloku albo kamieniarce ma swoje uroki, ale kiedy przychodzi do wielkich remontów, zaczyna się „święta wojna” o pieniądze. Największym wyzwaniem okazuje się zazwyczaj termomodernizacja, czyli mówiąc po ludzku – docieplenie budynku, wymiana okien na klatkach czy modernizacja ogrzewania. Koszty idą w miliony, a sąsiedzi często patrzą na siebie wilkiem. Jak to ugryźć, żeby nie zbankrutować i nie pokłócić się z ludźmi z pietra niżej?
Skąd wziąć pieniądze na start?
Zazwyczaj funduszonie remontowy w starszych blokach świeci pustkami albo starcza najwyżej na załatatanie cieknącego dachu. Standardowa stawka na fundusz remontowy w takich budynkach wynosi zazwyczaj od 0,80 zł do 2,50 zł za 1 metr kwadratowy powierzchni miesięcznie. Za takie grosze całej elewacji nikt nie ociepli. Kiedy brakuje gotówki, wspólnota musi szukać wsparcia zewnętrznego.
Sytuacja z dotacjami bywa nerwowa. W maju 2026 r. wstrzymano nabór wniosków do ogólnokrajowego programu TERMO z powodu wyczerpania środków, co skłoniło Sejm do prac nad projektem nowelizacji ustawy o wspieraniu termomodernizacji i remontów. Trzeba więc szukać alternatyw lokalnych. Przykładem są regionalne inicjatywy, takie jak program „Eko Wspólnota” uruchomiony przez WFOŚiGW w Katowicach do 31 sierpnia 2026 r., gdzie wspólnoty mieszkaniowe mogły uzyskać dotację do 15% kosztów kwalifikowanych, maksymalnie 66,5 tys. zł, albo łączne finansowanie sięgające dotacji do 35% i nie więcej niż 250 tys. zł połączonej z pożyczką.
Jak sprawiedliwie podzielić koszty na mieszkańców?
To jest moment, w którym na zebraniach wspólnot polewają się emocjonalne łzy. Zgodnie z przepisami, podział kosztów termomodernizacji we wspólnocie mieszkaniowej opiera się standardowo na udziale poszczególnych właścicieli w nieruchomości wspólnej. Im większe mieszkanie, tym większy udział, a co za tym idzie – wyższy rachunek za remont. I tu pojawia się zgrzyt.
Właściciel małej kawalerki na parterze pyta głośno, dlaczego ma płacić tyle samo co właściciel trzypoziomowego penthousu na ostatnim piętrze. Ustawa daje jednak furtkę. Udziały można zmodyfikować, jeśli właściciele podejmą odpowiednią uchwałę precyzującą inny sposób rozliczenia. Problem w tym, że żeby taka uchwała przeszła, potrzebna jest większość, a o zgodę sąsiadów bywa trudno.
Co robić, gdy fundusz remontowy jest pusty?
Brak zgromadzonych środków na funduszu remontowym zobowiązuje właścicieli do pokrycia różnicy kosztów inwestycji proporcjonalnie do ich udziałów lub według zasad przyjętych we wspomnianej wcześniej uchwale. W praktyce oznacza to najczęściej jedno z dwóch rozwiązań:
- Jednorazowa składka inwestycyjna, czyli głębokie sięgnięcie do kieszeni i szybki przelew na konto wspólnoty.
- Kredyt termomodernizacyjny zaciągnięty na nazwę wspólnoty, którego spłata rozkłada się na wyższe raty funduszu remontowego płacone przez kolejne lata.
Wzięcie kredytu przez wspólnotę jest zazwyczaj łatwiejsze do przełknięcia dla domowych budżetów niż żądanie wyłożenia kilkunastu tysięcy złotych „na już”. Warto jednak pamiętać, że banki dokładnie prześwietlają finanse bloku i sprawdzają, czy mieszkańcy nie zalegają z czynszami.
Jak rozmawiać z sąsiadami o pieniądzach?
Najgorsza strategia to stawianie ludzi przed faktem dokonanym. Zanim dojdzie do głosowania nad uchwałą o kredycie czy dodatkowych składkach, zarząd musi pokazać twarde dane. Mieszkańcy muszą zobaczyć czarno na białym, ile dzisiaj tracą na ogrzewaniu przez nieszczelne ściany i ile zyskają po zakończeniu prac. Kiedy ludzie widzą, że inwestycja zwróci się w postaci niższych rachunków za ogrzewanie, łatwiej podnoszą ręce „za”. Transparentność i jasne wyliczenia to najlepszy klej dla każdej wspólnoty mieszkaniowej.
Czy ten tekst coś Ci dał?
Dziękujemy!




Dodaj komentarz