Muzyka elektroniczna dawno temu przestała być tylko ciekawostką dla inżynierów. Dziś syntezatory kształtują brzmienie niemal każdego gatunku radiowego, od popu po hip-hop. Początki tej rewolucji były jednak mocno powiązane z fizyką i ciężkim sprzętem zajmującym całe pomieszczenia.
Pierwsze fale i prądy
W 1920 r. powstał theremin, czyli jedno z pierwszych urządzeń przypominających syntezator. Instrument ten pozwalał na generowanie dźwięków bez fizycznego dotykania go, jedynie poprzez ruch rąk w polu elektrostatycznym. Kilka lat później, w 1928 r., świat usłyszał fale Martenota, kolejny wczesny elektroniczny instrument generujący dźwięk za pomocą lamp próżniowych. Te wynalazki pokazały, że prąd może służyć nie tylko do oświetlania domów, ale także do tworzenia zupełnie nowych melodii.
Przełomem teoretycznym okazała się publikacja pracy „A Mathematical Theory of Music” z 1949 r. To ona zainspirowała twórców pierwszego syntezatora w pełni sterowanego komputerowo. W latach 50. XX wieku powstał potężny syntezator RCA Mark II. Wcześniej, w 1959 r., Harry Olson skonstruował model RCA Mark I. Urządzenia te były potężne, skomplikowane w obsłudze i znajdowały się głównie w laboratoriach uniwersyteckich.
Przenoszenie syntezatorów na scenę
Wszystko zmieniło się w latach 60. XX wieku, kiedy Robert Moog stworzył kompaktowy syntezator zintegrowany z tradycyjną klawiaturą. Oficjalna prezentacja pierwszego syntezatora modularnego odbyła się w 1963 r. na zjeździe Audio Engineering Society. Wynalazek Mooga sprawił, że instrumenty te trafiły do studiów nagraniowych i na sceny muzyczne.
Ogromny wpływ na popularność tego brzmienia miała wydana w 1968 r. przełomowa płyta Wendy Carlos „Switched-On Bach”. Pokazała ona, że muzyka klasyczna zagrana na syntezatorze Mooga brzmi świeżo i intrygująco. Z kolei w 1970 r. Robert Moog zaprezentował popularny, monofoniczny model syntezatora „Minimoog”, który stał się ikoną muzyki rockowej i progresywnej tamtej dekady.
Era polifonii i cyfryzacji
Kolejne lata przyniosły miniaturyzację i rozwój układów polifonicznych, czyli takich, które potrafiły zagrać kilka dźwięków jednocześnie. W 1977 r. zadebiutował 8-głosowy syntezator analogowy Yamaha CS-80, używany między innymi przez Vangelisa. Rok później, w 1978 r., pojawił się przełomowy, pięciogłosowy i polifoniczny syntezator Sequential Circuits Prophet-5, skonstruowany przez Dave’a Smitha. W 1980 r. cena modelu Prophet-5 wynosiła 4595 dolarów, co czyniło go sprzętem dla profesjonalistów.
Rynek szybko rósł. W 1981 r. na rynku pojawiły się niezwykle popularne syntezatory analogowe: Roland Jupiter 8 oraz Korg Polysix. Rok później, w 1982 r., premierę miał syntezator tablicowy PPG Wave 2.2.
Prawdziwa rewolucja nadeszła w 1983 r., kiedy Yamaha wydała w pełni cyfrowy syntezator Yamaha DX7, wykorzystujący syntezę FM. Model ten kosztował 1995 dolarów, co w zestawieniu z droższym modelem Prophet-5 uczyniło go znacznie bardziej dostępnym. Rok 1984 przyniósł natomiast premierę kultowego syntezatora Roland Juno 106, wyposażonego w cyfrowo sterowane generatory DCO, które ułatwiły utrzymanie stabilnego stroju instrumentu.
Czy ten tekst coś Ci dał?
Dziękujemy!




Dodaj komentarz