Kiedyś domy „oddychały”. Stare okna były nieszczelne, drzwi przepuszczały powiewy z korytarza, a w ścianach pojawiały się mikroskopijne szczeliny. Dzisiaj budujemy zupełnie inaczej. Nowoczesne budownictwo stawia na maksymalną szczelność. Okna trzymają ciepło jak termos, drzwi zamykają się hermetycznie, a ocieplenie nie pozwala energii uciec na zewnątrz. To świetna wiadomość dla portfela, bo rachunki za ogrzewanie spadają. Gorzej, że w takiej zamkniętej puszce zamykamy też sami siebie – razem z całą wilgocią, zanieczyszczeniami i dwutlenkiem węgla.
Skąd bierze się woda w powietrzu i dokąd ucieka?
Człowiek to prawdziwa fabryka wilgoci. Gotowanie obiadu, branie gorącego prysznica, suszenie prania w salonie, a nawet zwykłe oddychanie sprawiają, że do powietrza w domu codziennie trafiają litry wody. W nieszczelnym budynku para wodna znajdowała ujście przez nieszczelności. W szczelnym domu nie ma gdzie uciec. Osiada na najchłodniejszych elementach, czyli na szybach, narożnikach ścian czy ramach okiennych. To prosta droga do rozwoju grzybów i pleśni, które niszczą tynki i szkodzą płucom.
Dwutlenek węgla po zmroku
Mało kto zdaje sobie sprawę, jak szybko rośnie stężenie dwutlenku węgla w zamkniętej sypialni. W czystym powietrzu zewnętrznym mamy zazwyczaj 420-500 ppm tego gazu. Jeden dorosły człowiek wydycha w ciągu godziny od 12 do 15 litrów dwutlenku węgla. Kiedy dwie osoby zamykają się na całą noc w sypialni bez dopływu świeżego powietrza, rano stężenie w pomieszczeniu bez problemu osiąga aż 2000 ppm.
Granica, przy której człowiek zaczyna czuć, że powietrze nie jest świeże, wynosi około 600 ppm. W budynkach mieszkalnych zaleca się, aby wartość ta nie przekraczała 1000 ppm. Co dzieje się, gdy wskaźniki idą w górę? Powyżej 1500 ppm pojawia się spadek koncentracji, zmęczenie i uporczywe bóle głowy. Przekroczenie poziomu 2000 ppm wywołuje problemy ze snem, rozdrażnienie oraz spore trudności w nauce i pracy następnego dnia.
Niewidzialni lokatorzy ze ścian i mebli
Wilgoć i dwutlenek węgla to nie wszystko. W nowoczesnych domach czai się jeszcze jeden problem – lotne związki organiczne (LZO) oraz formaldehyd. Emitują je panele podłogowe, farby, płyty meblowe, kleje, a nawet dywany i zasłony. Co najgorsze, ten proces nie zatrzymuje się ani na chwilę. Emisja lotnych związków organicznych z materiałów budowlanych, wykończeniowych oraz mebli odbywa się przez całą dobę, 24 godziny na dobę.
Jak ratować dom przed uduszeniem?
Otwieranie okien na chwilę pomaga, ale w sezonie grzewczym oznacza to wyrzucanie pieniędzy przez okno. Tradycyjne wietrzenie działa krótko, a po zamknięciu skrzydeł problem wraca po kilkudziesięciu minutach. Jedynym skutecznym sposobem na utrzymanie zdrowego mikroklimatu w szczelnym budynku jest mechaniczna wymiana powietrza. Dopóki dom nie ma zapewnionego stałego przepływu, mieszkańcy muszą radzić sobie sami, kontrolując poziom wilgotności i dbając o to, by powietrze wewnątrz nie zamieniało się w ciężką mgłę.
Czy ten tekst coś Ci dał?
Dziękujemy!




Dodaj komentarz