Kupujesz ekologiczny kubek, torbę albo talerzyk z napisem „100% biodegradowalne”. Masz poczucie, że robisz coś dobrego dla planety. Przecież taki „eko” produkt po prostu zniknie, prawda? Wrzucasz go do zwykłego kosza na śmieci i nie zawracasz sobie głowy. A jednak rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej, niż obiecują nam chwytliwe napisy na opakowaniach.
Co naprawdę dzieje się w czarnym worku na śmieci?
Kiedy wrzucasz biodegradowalny kubek do pojemnika na odpady zmieszane, skazujesz go na zupełnie inny los, niż zakładali jego twórcy. Zamiast trafić do ciepłego kompostownika, śmieciarka zgarnia go razem z resztkami jedzenia, pieluchami i starymi szmatami. Wszystko ląduje w instalacji przetwarzania odpadów zmieszanych.
W takich miejscach nie ma czasu ani warunków na delikatny rozpad w zgodzie z naturą. Opakowania posiadające certyfikat „OK Compost” albo spełniające rygorystyczną normę EN 13432 potrzebują bowiem specjalistycznych, przemysłowych warunków. W zwykłym koszu ich nie dostaną. Zamiast tego trafiają najczęściej do szczelnych komór fermentacyjnych, gdzie próbuje się z nich wycisnąć nieco biogazu, albo wprost na wielkie składowiska.
Dlaczego ekologiczny widelec staje się problemem?
Może myślisz sobie: „skoro to bioprodukt, to najwyżej poleży i zgnije”. Otóż nie. Bez dostępu tlenu i odpowiednich szczepów mikroorganizmów procesy zachodzą zupełnie inaczej. Często zamiast pełnego rozkładu mamy do czynienia z powolną fragmentacją. Bioplastik pęka na mniejsze kawałki, zmieniając się w niewidoczny gołym okiem mikroplastik, który zostaje w środowisku na długo.
Warto spojrzeć na twarde dane z naszego podwórka. Według oficjalnych statystyk, w Polsce zaledwie około 8% wszystkich zebranych odpadów komunalnych trafia do biologicznych procesów przetwarzania, czyli do prawdziwego kompostowania lub fermentacji. Reszta krąży innymi ścieżkami, gdzie bioplastiki często stają się tylko zanieczyszczeniem utrudniającym odzysk innych surowców.
Gdzie leży błąd w naszym myśleniu?
Największym grzechem jest spychanie odpowiedzialności na sam przedmiot. Wydaje nam się, że kupując produkt biodegradowalny, zwalniamy się z obowiązku myślenia o tym, gdzie go wyrzucimy. System gospodarowania odpadami nie nadąża za marketingiem producentów. Oznaczenia „eko” działają na nas jak zaklęcie, które uśpi czujność.
Nawet jeśli segregujemy poprawnie, rzucenie kubka do brązowego pojemnika na bioodpady też często kończy się katastrofą dla sortowni. Pracownicy kompostowni przemysłowych nienawidzą bioplastików, bo trudno odróżnić je na oko od zwykłego plastiku, a ich czas rozpadu nie pasuje do standardowego cyklu produkcji nawozu organicznego. Z tego powodu wiele takich obiektów po prostu wyciąga je ze strumienia bio i traktuje jak zwykły śmiech do spalenia.
Jak nie dać się nabrać na zielony marketing?
Zanim uwierzysz w magiczną moc rozkładu, sprawdź, czy w Twojej okolicy w ogóle istnieje infrastruktura zdolna obsłużyć dany materiał. Najczęściej najprostszym rozwiązaniem jest po prostu ograniczanie liczby jednorazówek – niezależnie od tego, z czego je zrobiono. Wielorazowy kubek albo metalowy widelczyk zawsze wygrają z każdym, nawet najbardziej zaawansowanym chemicznie bioplastikiem, który i tak skończy na hałdzie albo w instalacji do produkcji biogazu.
Czy ten tekst coś Ci dał?
Dziękujemy!




Dodaj komentarz