Dorosłość ma to do siebie, że o własnym zdrowiu przypominamy sobie zazwyczaj wtedy, gdy coś zaczyna boleć albo zbliża się kolejna fala przeziębień w biurze. Kartę szczepień z dzieciństwa dawno połknął kurz w rodzinnym domu, a w kalendarzu w smartfonie mamy zapisane wszystko – od przeglądu auta po termin wymiany opon – tylko nie informację o tym, kiedy wbić się w ramię po „przypominajkę”. A szkoda, bo pamięć immunologiczna ludzkiego organizmu nie działa jak dysk Google. Ona po prostu powoli zapomina, z czym kiedyś walczyła.
Tężec, błonica i krztusiec, czyli o czym zapominamy najskuteczniej
Największym grzechem dorosłych jest przekonanie, że szczepienia przeciwko chorobom zakaźnym to temat zamknięty wraz z odebraniem świadectwa ukończenia szkoły średniej. Tymczasem szczepionki trzymają fason tylko przez określony czas. Klasycznym przykładem jest pakiet przeciwko tężcowi, błonicy i krztusiec, czyli preparat typu Tdap. Zgodnie z aktualnymi zaleceniami medycznymi, dawkę przypominającą należy przyjmować regularnie co 10 lat.
O ile o tężcu pamiętamy zazwyczaj przy głębszym skaleczeniu zardzewiałym gwoździem w ogródku, o tyle błonica i krztusiec wydają się chorobami z zamierzchłej przeszłości. Krztusiec wraca jednak w statystykach z siłą, której nikt się nie spodziewał. Atakuje zwłaszcza dorosłych, u których objawia się jako uporczywy, trwający tygodniami kaszel, często mylony z astmą lub alergią. Stara dawka szczepionki dawno straciła moc, a my roznosimy bakterie dalej, nie mając o tym zielonego pojęcia.
Kleszczowe zapalenie mózgu. Spacer po lesie ma swoją daty ważności
Sezon na kleszcze trwa właściwie przez cały rok, zwłaszcza przy łagodnych zimach i ciepłych jesieniach. Wyjście do parku, weekend na działce czy wypad w góry wiążą się z ryzykiem ukąszenia przez małego pajęczaka, który może zafundować nam poważne powikłania neurologiczne. Przeciwko boreliozie szczepionki niestety ciągle nie ma, ale mamy świetną ochronę przed kleszczowym zapaleniem mózgu (KZM).
Wielu pacjentów przyjmuje pełny schemat podstawowy, czyli trzy dawki, i na tym poprzestaje, żyjąc w przekonaniu, że temat jest załatwiony na całe życie. Nic bardziej mylnego. Częstotliwość przyjmowania dawek przypominających przeciw KZM wynosi od 3 do 5 lat. Po tym okresie poziom przeciwciał spada na tyle, że wirus bez trudu może wniknąć do układu nerwowego. Trzy lata mijają szybko, a wizyta w przychodni po kolejny zastrzyk bywa spychana na sam koniec listy priorytetów.
Grypa, czyli coroczny rytuał, który lekceważymy
Z grypą sprawa wygląda zupełnie inaczej, bo dotyczy sezonowości. O ile tężec odliczamy w dekadach, a KZM w latach, o tyle szczepienie przeciwko grypie trzeba powtarzać co 1 rok. Wirus grypy mutuje z prędkością światła, a laboratoria co sezon przygotowują nową kompozycję szczepionki, która ma trafić w aktualnie krążące szczepy.
Przekonanie, że „przechorowałem w zeszłym roku, więc mam odporność”, jest medycznym mitem. Sezon epidemiczny przynosi nowe warianty wirusa, a starsza odporność chroni nas słabo lub wcale. Szczepienie raz w roku to dla wielu osób zbyt duży wysiłek organizacyjny, choć trwa krócej niż stanie w kolejce po świeże bułki w piekarni. Warto spojrzeć na kalendarz i wpisać sobie tę czynność na stałe w jesienny harmonogram domowy.
Czy ten tekst coś Ci dał?
Dziękujemy!




Dodaj komentarz